As águas de todos os gênios
estão reunidas no mar:
confabulam:
como será, quando será
a próxima chuva...
Para isso entretanto,
terão que viajar bem alto,
subir o recanto das nuvens
e se derramarem em salto.
Ás águam dançam com vento,
cantam com os trovões,
em suas alegres tormentas,
de todas as estações.
Depois caem das alturas,
em orquestras e algazarras,
em brancas canduras,
e afiadíssimas garras...
Enchem todas as bocas abertas,
das plantas, das carnes e das pedras
e vão viajando para os abismos
da metamorfose da terra.
com olhinhos vivos
e transparentes de furor eterno,
mergulho fundo no cerne
apaga até o foguinho do inferno.
quarta-feira, 2 de março de 2011
Assinar:
Postar comentários (Atom)
O estranho
Aquele que me é estranho Me são estranhas suas lágrimas. Até posso vê-lo como uma rosa que se orvalha. Não entendo sua dor nem do coração n...
-
A minhoca não arreda o pé da terra bailarina clássica, de música inaudível entranhada na sua alma de puro barro. Dança, salta, não tira o...
-
De sterren, in de stilte dag, de sterren zingen. De maan giet licht en betovert. Het licht dat van ons houdt. In de stilte van de tijd, ...
Nenhum comentário:
Postar um comentário