quinta-feira, 15 de outubro de 2026

El cielo

 sé Bien que la astrología

andaba a ciegas,

pero andaba segura,

cada uno desciende

de una parte del cielo

de una criatura.


Del cielo en destrucción

del cielo en guerra.

pero todos se hermanan

en el vientre de la tierra.


En la tierra nadie es original,

de aquí o de allí,

todos tienen el mismo espacio sideral

Comen el mismo fruto

abundante por los campos,

que hace el bien y el mal.


La tierra también no perdona

la avaricia

al final devora a todos

con la misma delicia

Os céus

 Los cielos se abrieron,

 descendieron ángeles...

 vestigios de una antigua

 civilización.


 se Bem que a astrologia

 andava às cegas,

porem andava certa,

cada um descende 

de uma parte do céus.


Dos céus em destruição

dos céus em guerra.

mas todos se comunam

no ventre da terra.


Na terra ninguém é original,

daqui ou de tal,

todos tem o mesmo quintal.

Comem o mesmo fruto

abundante pelos campos,

que fazem o bem e o mal.


A terra também não desculpa

a ganância

no final devora a todos

com a mesma  delicia.

humano

 nació humano

queda claro,

aunque viva del aire

volar está fuera de los planes.


Está prohibido.


Sin embargo, si, si se comporta

queda prometido

un hermoso par de alas

para la próxima vida.


será promovido

a un ángel caído.


Aunque esté prohibido

en caso de un deseo insaciable

El santo del Monte

hará realidad tu deseo.


Puede volar a voluntad

por donde quiera que anhele

siempre que pague el pasaje

para el destino que desee

que no quede fuera del cielo.

NASA

 nasa

El espacio cósmico

parece tan tranquilo,

tan rectilíneo

tan cuadrado,

sin curvas y sin declive...


los perros del espacio,

escorpiones y águilas

no ladran, no vuelan

orión no caza.


El cisne, nada,

¡no nada!

la balanza vacía no oscila,

el pez no pesa,

el cangrejo cabecea

el león no peca.


EN el espacio cósmico

su tripulación no tiene

de las tribulaciones 

que hay en la Tierra...


¿será todo una consecuencia

del roce de las masas planetarias,

 estelares, galácticas..

que se rozan a millones de años luz

y se dicen groserías, unas a otras...

mientras pasan...

quarta-feira, 14 de outubro de 2026

Fraquejar

 As pernas fraquejam.

Se cansaço dos pés 

ou a alma que adeja.


O caminho está mais largo,

mais claro e mais suave,

tem mais flor, mais perfume

na minha nave.


as curvas estão a vista,

é o vale depois da serra,

a água límpida e fértil

rola por cima das pedras.


Os segredos são transparentes

a verdade oculta vem as claras

iluminada a alma que sempre

 se esconde no perene das aureas


 É o melhor da vida, viver

uns dias de suas verdades.

Não enganar a si mesmo

com falsa felicidade,


Ser infeliz sinceramente

se esta for a prioridade,

mas Se entregar de corpo, 

Alma e mente

a sua propria felicidade.






Oro

 Nunca he sentido 

este olor antes: 

tan limpio y tan brillante. 


Presiento una montaña de oro 

mezclada con diamante.



Urbanismo

 Urbanismo...

¡Es tan bueno una ducha calentita 

en la espalda!


Un triturador de basura

un Kombo.


Es tan bueno salami, ensalada, mayonesa,

es tan bueno seguro de salud,

democracia y diócesis!


Es tan bueno Poder rezar, reza,

es tan bueno almacenar, guarda,

es tan bueno prevenir con medicina

dolor en las articulaciones.


Todo es bueno, hasta envejecer


pero nunca más sentiré

el aroma de la infancia

 que hay en la tierra.

Alice en Casa


Alicia en Casa

El día de lluvia es largo.

O mera ilusión del tiempo

El tren no retrasa. 

Envejecimiento.


La edad pesa. 

Es la fuerza de gravedad del tema.

De hecho, no memoricé la oración

que deshace el problema.


Ni siquiera necesito

la naturaleza no sufre perjuicio.

Cuando és necesario abre

la boca, devora todo, 

hasta el juicio.


Esta vida es una protesta.

Si digo que amo, 

a veces, detesto.

¿Acaso ella innova el resto... 

claro que no,

el amor solo cuida la salvación?


el amor, hoy nada romántico,

sólo legal, poco natural, 

pero muy sensacional y contractual

los poetas y las leyes

crean nuevas configuraciones

de grandes implicaciones...

 necesidades del tiempo.


El mundo gira

Hasta marearse y dar volteretas

de patas para arriba,

 nadie nota nada.


la vida se hace y deshace 

continuamente

ni da tiempo de explorar el fruto,

el viento lo derriba, 

no de maduro,

sino de impostura.


cuando exploro, me exploro,

 escudriño mi mente, profunda

 e intensamente...

escudriño, busco, examino cada escombro,

 paleontológicamente.


Es solo este lugar 

el que tengo a mi alcance,

es mía la oportunidad, 

de nadie más.


Ni soborno, amenaza, copa,

nada me convence.

auto científica barata

que exprime la naranja

hasta fragmentar la cáscara...


por favor, no tengas prisa,

¡mi vida pasa!

Kardia

 Tu bem diz

ao olhar  incrédulo que me ve

que a mim, so me falta voar

de tanto, atras de ti, correr.


Que você se  esconde

Num sombreira de nuvens

que apaga seus passos

depois que derrama chuva.


Que me perco sobre as folhas,

das árvores verdes e frutos ocultos

que passo a noite sem dormir

querendo adivinhar seu vulto.


que não sei onde anda,

nem o sonho que o abraça agora

que nunca ouvi que me ama,

nem amanhã, hoje ou outrora.


que lavei olhos, cara e alma,

por causa de um amor sem fim,

que nada no mundo me acalma

se tens que ficar longe de mim.


que não sei o remedio,

não tem cura esta saudade,

É meu profundo tédio,

a minha grande maldade.


Expor meu coração

numa bandeija tão deserta

e deixar que ele morra,

aos pouquinhos numa dor 

tão incerta.










confissões

 Mergulhada  nos estudos.

Estudos da minha solidão

do meu isolamento.

Estudos dos confrontos

da minha existência,

do que sou 

e até do que penso.


Os dias não se vão em vão,

são presos numa fresta de sol

onde também me prendo

Me julgo, me liberto e me condeno.


Viver é meu destino, 

Não sei se bom, às vezes,

 me fascino,

outras vezes me alucino.


Abro a janela,

o tempo está bom.

Saio pra rua, sempre o faço,

mas da minha solidão

e isolamento não me  desfaço.


No meu pequeno caminho

encontrei teus passos,

num espaço do coração.

E passeio lento, atento

Passeia tu, igualmente,

em outra direção.


E de perto como nunca estive

quase ao alcance da mão,

olho os teus olhos incriveis,

e me turvo a visão.


Olho daqui até lá,

do começo ao final da rua,

sem jamais parar de  ti olhar,

É a primeira vez que  vejo

assim tão de perto teu mirar.


acena dor e alegria  sem fim,

este teu  olhar em mim.

E tu não erras

quando com boca grande berra

Que tu és meu grande amor

nesta terra.





sábado, 10 de outubro de 2026

Sognatrice

 Sognatrice

Confesso di essere una sognatrice,

che cerco sempre qualcosa nei miei sogni

che si adatti alla mia realtà


che renda  il mio cammino. felice.; 

I fiori dei miei sogni muoiono

prima ancora che mi svegli

nulla nel sogno li salva,

é sempre altrove, la primavera.


Il volto sorridente, 

le promesse d'amore,

 Stanno ancora dormendo.

E noi ci siamo già svegliati.


Il calore dell'abbraccio,

indietro è tutto lasciato,

 il sapore del bacio

ben oltre il desiderio.


Ma non mi arrendo, 

è il mio sogno, sognare,


se la vita  essere stata triste, sembra

nel mio sogno c'è un ricordo di tristezza,

sorrido come se non avessi mai 

pianto in vita mia e non avrei mai pianto


Se ho pianto è stato un semplice errore,

un errore fatale di vecchi progetti,

nel sogno sono la persona  felice del mondo,

perché vivo sempre con chi amo

sonhadora

 Confesso que sou sonhadora,

 que sempre procuro algo em meu sonho

que caiba  bem na minha realidade

que dê uma luizinha no meu caminhar.


As flores do meu sonho morrem

mesmo antes de eu acordar

nada no sonho lhes socorre,

a primavera  sempre em outro lugar


A face sorridente, as promessas de amor,

ainda estão dormento e a gente já acordou

O calor do abraço, o gosto do beijo

tudo fica pra traz, muito além do desejo.


Mas não desisto, é meus sonho, o sonhar,

se a vida parece que foi  triste,

em meu sonho  lembrança da tristeza há,

sorrio como se nunca na vida

tivesse chorado e nunca haveria de chorar.


Se chorei foi um simples engano,

um erro fatal dos antigos planos,

no  sonho sou a pessoa mais feliz do mundo, 

porque vivo sempre junto de quem amo.










Bailarina

 

En el cielo la línea blanca se extiende

como rastro de humo de avión.

la bailarina, baila solo

un pie en la línea otro en el suelo...


Ella tiene miedo a las alturas,

nunca vio abajo ni arriba,

ella baila un pie en la línea otro en el suelo

al fin y al cabo es bailarina, 

de corazón y sombrilla

en la tierra es niña, 

no se da cuenta del tiempo,

la música toca el alma avanza,

rumbo al movimiento,

ella se entrega a su momento.


quien mira aplaude,

con suspiro en la punta de la lengua,

si cae la bailarina, la vida se detiene

la vida muere, la vida se acaba.


Ella, sin embargo, no sabe que muere,

cada vez más corre,

le gusta el viento que la lleva,

le gusta el amor que en ella habita.


Y si el amor no viniera,

la bailarina, en la línea no volara,

¿para qué serviría toda su vida,

si así por amor no bailara...


deja que vuele, deja que baile

hasta que encuentre su infinito,

y abra la puerta del cielo,

y su amor, ella habita

Escalera para el cielo

 En realidad,

la noche estaba lluviosa y fría,

oscura de tal manera que nada se  veía .

Quedaba dormir más temprano.


De repente, me vi sola, en una estación,

un tren gigante y muy ruidoso llegando...

abrió de par en par todas las puertas...

El tren lleno de gente, haciendo el mayor alboroto

gritaba: Vamos, María, sube al tren

vamos a la escalera del cielo, allá en China.


Resistía... pero un coro decía: ven María, ven.

No fui. Me llevaron. Después de todo es un lugar turístico,

muy famoso esa tal escalera del cielo.


Todos subían. Una vista magnífica, 

mis ojos no conocían el cielo de ese día, 

o noche, no sé. Pero todo estaba muy claro, 

muy azul, muy suave. 

Muy ligero, todos reían.


Pero desconfié: miré a un chino, 

pueblo que sabe muchas cosas, 

principalmente las ocultas,

y pregunté: ¿Estamos muertos...? Él se rió

desde lo más profundo, 

como solo se ríe en un sueño y dijo... bien alto,

NO SÉ. Alguien sabe...

Miré el inmenso azul del cielo sin fin,

qué lindo. Era el azul más grande

 que había visto.


pero sin más ni menos vinieron nubes,

y un gran río flotando sobre ellas...

 incluso tenía peces...


Dios mío... 

qué inmensa pasarela de aguas..

del Escalera del cielo, 

deseé cruzar hacia las nubes,

con el río y los peces...

 pero todo fue tomado

por arañas voladoras 

y sus gigantes telarañas.



Tengo horror a las arañas y telarañas,

no había paso. Todo estaba tejido.

volví a la escalera, que se dirigía hacia el cielo.


Decidí regresar. Me dio inmensa nostalgia de la tierra,

recuerdo que allá en la tierra hay muchas nubes,

y mucha lluvia, y un río de agua en el cielo...

con relámpagos y truenos que aúllan...

toda la noche pero uno duerme.


así que bajé corriendo la escalera,

en medio de la gente que subía...

Ellos... Oh María, ¿tienes miedo

de subir la escalera del cielo... Escuché.

y dije... No, solo nostalgia de la tierra..

miré mi reloj y dije 

mi día empieza a las 5 de la mañana.

Vuelvo otra hora. Buen paseo.




quarta-feira, 7 de outubro de 2026

Poeta

 Il lato positivo di essere poeta

è che non esistono poeti cattivi né poeti buoni

basta avere l'anima in petali...

e spezzarli in accordo...


la parola poetica non peccato

perché la rosa muore o appassisce...

la vita è il lavoro del poeta... che ama.


se oggi piange

domani si confessa felice...


perdoniamo tutti

le bugie d'amore dei poeti e 

i sogni che disperdono.

poète

 Le bon côté d'être poète

c'est qu'il n'y a ni poète mauvais

 ni poète bon

il suffit d'avoir l'âme en pétales...

et de les briser en accord...


le mot poétique ne pèche pas

parce que la rose  se fane, meurt 

la vie est le labeur du poète...

 qu'il aime.


si aujourd'hui il pleure

demain il se confesse heureux...


pardonnons tous

les mensonges amoureux des poètes

 et les rêves qu'il disperse.

Shakespeare...

 Je me sens un peu injuste avec toi...  

Car un micro,  

qui me donne le maximum d'inspiration,  

me vient de Shakespeare.  

Depuis ma plus petite enfance...  

quand j'ai appris à jouer des rôles...  


Je ne pleurais même pas, 

c'était juste des grimaces.  


Shakespeare, viens ici, petit coquin,  

je vais prendre ton stylo  

et le cacher de côté.  


Tu vas t'amuser à te balancer  

sur le petit arbre planté, 

petit pour ne pas tomber.  

La balançoire est chouette,

 ça te fera sourire.  

Rire à volonté.  


Ensuite tu feras des pièges,  

attraperas des oiseaux... 

visiteras le nid,  

joueras avec les petits...  


Avec une passoire, 

tu attraperas des petits poissons  

là dans la rivière au bord de la falaise.  


Shakespeare, avec un nom aussi grand,  

comment vas-tu pouvoir être un enfant ?  

Donne-moi le stylo, 

ce stylo géant !  


Je t'aime beaucoup,

 pardonne-moi si on dirait  

que j'aime plus Santos Dumont...  


Ces deux hommes sont si dramatiques...  


Shakespeare et Santos Dumont...  

qu'ont-ils en commun si ce n'est la magie  

des rêves ?

Shakespeare.. coisas de 2013

 me siento un poco injusta contigo...
Porque un micro,
que me da la máxima inspiración,
me viene de Shakespeare.
Desde mi más remota infancia...
cuando aprendí a actuar...

Ni siquiera estaba llorando,
 solo haciendo muecas.

Shakespeare, ven acá, niño travieso,
voy a agarrar tu pluma
y esconderla a un lado.

Vas a jugar a columpiarte
en el arbolito plantado, pequeño para no caerte.
El columpio es divertido, te hará sonreír.
Reír a carcajadas a gusto.

Luego harás una trampa para capturar
pajaritos... visitar el nido,
jugar con los polluelos...

Con un colador atraparás pececitos
allá en el río del barranco.

Shakespeare con un nombre tan grande,
¿Cómo vas a poder ser niño?
Dame la pluma, ¡esa pluma gigante!

Me gustas mucho, perdona si parece
que me gusta más Santos Dumont...

Son dramáticos estos dos hombres...

Shakespeare y Santos Dumont...
¿Qué tienen en común si no la magia
de los sueños?

terça-feira, 6 de outubro de 2026

τριανταφυλλιά

Παλιά  velha Palia

τριανταφυλλιά. roseira  triantafyllia.
 
Το λουλούδι μόνο  flor  só  To louloudi mono

την επόμενη άνοιξη. na proxima primavera 
 tin επόμενη άνοιξη.  
Τώρα, μόνο αγκάθια  só espinheira. Tora, mono agkathia

Mi Lado Este

 Mi Lado Este

Guíame... 

Porque mi ventana está abierta, 

¿Dónde está la luna indecisa?

Ven cuando venga el sol, 

con la claridad despertada... incisiva. 


El sol naciente, 

Este, estrellas visibles, 

estrellas aparentes, 

todos al este... subiendo la montaña, 

en una trayectoria brillante, 

Aunque sea de noche, 

Es de noche, flotando... 


Porque no sé nada

sobre los ojos en los que miro, 

mirada que admiro, 

y ni siquiera soy como antes.

Tamashii no haru

 もう冬の風を感じているMou fuyu no kaze o kanjite iru Já sinto vento de inverno


私と木の葉に...Watashi to ki no ha ni.  A mim e as folhas das árvores.

静かで永遠に巡る Odayaka de eien ni meguru  no reciclar sereno e eterno

魂の春に。Tamashii no haru  A primavera das almas

vento d'inverno

 mi viene già in mente

 il vento d'inverno


a me e alle foglie degli alberi...

nel riciclo sereno ed eterno

la primavera delle anime.

vientos

 ya me ocurre viento de invierno


a mí y a las hojas de los árboles...

en el reciclar sereno y eterno

la primavera de las almas.

Birds

 Every human life


has a touch of the bird:

with the lightness of feathers,

they fly in flocks from the nest.


With us, for now, the memory

of their taking flight;

in the sky, the joy

of the birdsong light.

Guerra

 Hacer una guerra...

Bien que la hice.

En el silencio de los desafortunados.


Tuve que tener el arma en la mano

y en el corazón:


Decidí de una vez la cuestión,

solo una persona para morir

soy yo misma,

¡no hace falta un batallón!


Tampoco tengo prisa,

ni que el mundo sea tan bueno...

voy bailando y cantando

no hace falta un batallón


No hago nada

no agito las hojas de los árboles,

cuando se vuelven viejas

crean, bien sabe Dios, cómo

crean alas.


también me dejo llevar,

llévenme, soy ligera, soy un umbral breve

como las hojas de los árboles, viejas

antes de acabarse.

segunda-feira, 5 de outubro de 2026

O Paranaense

 O Paranaense já elegeu seus novos representantes.

Boas vindas a todos. Que governem   com os bons

pensamentos, boas palavras e boas obras...

E vamos aguardar que tem mais para o Brasil.



domingo, 4 de outubro de 2026

sobre a natureza

 No merecí ni merezco tu bien

ni tu mal.

No fue culpa del camino que elegí

y elijo. Fue algo natural.


Camino por todos los lugares, por todas partes,

del pico de las montañas al fondo de los valles,

aún divago, tus mares, aires y tus lunas.


No escondo lágrimas ni pesares,

ni dolores o desagrados que me dificultan el paso

No llevo conmigo crímenes o pecados

del cual aún pueda liberarme.


Llevo conmigo cuerpo y alma

físico, psico, espíritu a la luz del lugar

sol, luna y estrellas iluminándome


Mis enemigos no viajan conmigo,

sus caminos siguen hacia otros lugares,

porque la naturaleza que me abraza

a ellos también va a abrazar, en otro caminar.


Si sufro, lloro, me contuerzo hasta implorar,

tu bien o tu mal, mi prójimo

es algo que nunca voy a codiciar,

Porque lo único que tengo y quiero

es el derecho sagrado de amarte.

Sobre a natureza

 Não mereci nem mereço teu bem

nem teu mal.

Não foi culpa do caminho que escolhi

e  escolho.  Foi algo natural.

Caminho por todos os lugares. por toda parte,

do cume das montanhas ao fundo dos vales,

ainda divago, teus maresares e teus luares.


Não escondo lágrimas nem pesares,

nem dores ou dissabores que me mancam o passar

Não levo comigo  crimes ou pecados

dos quais ainda  possa me libertar.


Levo comigo corpo e alma

 fisico psico espirito a luz do lugar

sol lua e estrelas a me iluminar


Meus inimigos não viajam comigo,

suas estradas seguem para outros lugares,

porque a natureza que me abraça 

a eles também vai abraçar, em outro caminhar.


Se sofro, choro, me contorço ate imploro,

o teu bem ou o teu mal, meu próximo

é coisa que nunca vou  cobiçar,

Porque a única coisa que tenho mesmo,

é o sagrado direito de te amar.







amigo

 querido amigo

A pesar de la distancia,

sigo con nostalgia.


Extraño tu humor colorido

tu tonto sarcasmo

sin orgasmo.


Del abrazo irónico,

"estoy en la esquina"

Mirando el autobús


Querido amigo invisible,

sin fusible.


Todo cuidado es poco...

tu amistad es de vidrio,

la primera arena que vi en la vida

Η πόρτα

 Η πόρτα είναι κλειστή.  A porta está fechada.  I porta einai kleistI. 

Ποιος χτυπά;  Quem bate?  Poios chtypa

Ο άνεμος φυσά. O vento sopra. O anemos fysa.


Η φωνή μου,  Minha voz  foni mou,

μέσα στο στήθος, dentro do peito   mesa sto stithos,

απαντά... responde apanta...


Είναι η καρδιά.  É o coração.  Einai i kardia.

El cielo

 sé Bien que la astrología andaba a ciegas, pero andaba segura, cada uno desciende de una parte del cielo de una criatura. Del cielo en dest...