Pesquisar este blog

terça-feira, 3 de novembro de 2026

las fronteras

 las fronteras,

todas a perder de cuentas,

todas las fronteras me afrontan.


es un río que corre y ríe

con carcajadas suntuosas

de las temerosas marías

plantadas en sus rocas.


Son montañas, cadenas,

alineadas, entre lazos,

delimitando el espacio

de las marías, como telas.


son mares, mareas, abismos

volcanes de agua, manías,

a intimidar la fuerza del pensamiento

y esconder de las marías, los istmos.


marías, mujeres, niñas

giran todas las ruedas de la vida,

giran destinos y suertes

del plano alto, ¡caídas!


Y a ángeles jamás elevadas,

son pícaras de la cabeza a los pies...

quizás por eso no haya ángeles mujeres.

Die Grenzen

 die Grenzen,  

alle zum Abzählen zu verlieren,  

alle Grenzen trotzen mir.  


es ist ein Fluss, der fließt und lacht  

in üppigen Lachern  

der ängstlichen Marias,  

auf ihren Felsen gepflanzt.  


Es sind Berge, Ketten,  

aufgereiht, zwischen Schleifen,  

die den Raum der Marias abgrenzen,  

wie Netze gemacht.  


es sind Meere, Gezeiten, Abgründe  

Wasser-Vulkane, Grübeleien,  

die die Kraft des Grübelns einschüchtern  

und die Isthme vor den Marias verbergen.  


Marias, Frauen, Mädchen  

drehen alle Räder des Lebens,  

drehen Schicksale und Bestimmungen  

vom hohen Plan, gefallen!  


Und zu Engeln niemals erhoben,  

sind sie kokett von Kopf bis Fuß...  

vielleicht deshalb gibt es keine Engel-Frauen.

Die Spinne

 Ohhh!!!


Nichts zu fürchten

Die Spinne ist grob

Hört nie auf zu weben

Fängt immer eine Fliege!


Ich sage, sie ist weise,

Ihr magisches Harz

Geht nie aus

Kommt von der Fliege selbst

Die sie gräbt.


Es ist die Metamorphose 

der Materie, 

die sie bearbeitet.

Spider

 Ohhh!!!


Nothing to fear

the spider is clumsy

never stops weaving

always catches a fly!


I say it is wise,

its magical resin

never runs out

comes from the very fly

that it digs.


it is the metamorphosis of matter

 that it tills.

Oh... la araña

 ¡Ohhh!!!

Nada que temer

la araña es torpe

nunca deja de tejer

¡siempre atrapa moscas!


Digo que es sabia,

su resina mágica

nunca se acaba

viene de la propia mosca

que ella cava.


es la metamorfosis de la materia 

que ella labra.

Examen de conciencia

 Examen de conciencia


Miré a Maquiavelo

esas son ideas,

y acciones, circunstancias...

parecen leyes irrevocables...


la madre historia

nos revela que sean...

se puede cuestionar

con mucha cautela

la inmutabilidad

de esa bruja.


Luego miré a Newton

el verdadero

eureka de la materia...

sin pacto y con impacto

nadie escapa de ella...


Newton es neutral

aunque parezca parcial

naturalmente

de múltiples lados.


Da miedo

hasta a lo sobrenatural.


Todos los que,

cuando van al espejo

de Newton ven...

tienen miedo, tiemblan.

la vida fomenta la conquista desmedida,

la ley de Newton

anula todo esto...


no hay forma de discutir

con seguridad este principio...

que nadie se burle de la materia,

que nadie se burle del espíritu.

deseo y responsabilidad

 tantas veces, deseo  

y responsabilidad 

se separan pero nunca se alejan  

el uno del otro.  


El deseo es totalmente irresponsable

 mientras que la responsabilidad,  

es igualmente indeseable...  


la raíz de este tipo de mal  

es profunda, más allá de los lazos naturales  

se crearon inmensas  

trampas sociales que riegan dos ramas del mismo árbol...  

sin poda... moldeada casi siempre por los vendavales...  


Aprender siempre es doloroso,  

además de cruel

 pero, verdaderamente se enseña 

de todo en este mundo...  


pero no se enseña a pensar...  

La filosofía, claro, dio  

la mano a la humanidad,  

enseña el pensamiento de los filósofos...  


pero las cabezas pequeñas cargan

 el gran peso del pensamiento desordenado...  

Y se llega al magíster de los maestros espirituales  

para guiar a las personas 

en la hora de la desesperación...

Aún antes,

 se visita al psiquiatra...

y tantas veces se da la medicina,

pero solo engorda el ganado.


Culpar a alguien hoy

es un desastre, como siempre lo fue,

huellas de la historia,

huellas inconmensurables

nos revelan los grandes errores imperdonables practicados

en un lugar tachado de pasado...

 pero que están allí,

para quien quiera comprobar...


Lanzo mi desafío...

párate a algo nuevo...

entierra las armas viejas,

entierra las armas nuevas

nadie puede más con 

este dolor continuo de destrucción.



segunda-feira, 2 de novembro de 2026

la magia

 Mira la magia

 Mira la magia,

mira la magia

que el amor hace.


Él colocaba una sandía

en una caja grande después

cerraba la caja y luego

con un cuchillo cortaba 

la sandía en muchas rebanadas.

Abría la caja 

y aparecía una mujer.


ya he visto muchas magias

nunca hice ninguna

sé que no hago ninguna

solo el amor lo hace.


pero decidí aprender

busqué un pañuelito azul

llamé a un público bien atento

y dije mira la magia...

 mira magia!!!


Agité el pañuelito en el aire de todas

las maneras posibles.. y nada, y nada,

y nada pasaba.


El público con los ojos abiertos 

con la respiración contenida

ni en sueños imaginaba

que yo no era magia...


yo quería que apareciera

un colibrí o una

mariposa azul


Agité continuamente

el pañuelito en el aire

 y luego lo solté.

El pañuelito cayó como una piedra,

 ni una pluma de colibrí surgió


ni una alita de mariposa. 

quedé pasmada, fantasma

 paralizada frente

 a miradas incrédulas...

 mi ser flotaba en los aires...


el pañuelo inerte

desparramado en el suelo

la mano vacía y el corazón

acelerado

cuando una pequeña mariposa

apareció bailando solo a mi lado

todos sonrieron

y escuché los aplausos

que fueron para la mariposa...

finalmente hice una pequeña magia.

¿viste la magia?

¿viste la magia?

Olha a mágica

 Olha a mágica, 

olha a mágica 

que o amor faz.


ele colocava uma melancia

numa caixa grande

depois fechava a caixa 

depois com uma faca

cortava a melancia

em muitas fatias. 

Abria a caixa

e uma mulher aparecia.


ja vi muitas mágicas 

nunca fiz nenhuma

sei que nao faço mesmo

só o amor  que faz.


mas decidi aprender 

catei um lencinho azul

chamei um publico bem atento 

e disse olha a mágica...

olha mágica!!!


agitei o lencinho no ar

seguidamente

de todas as maneiras..

e nada, e nada, e nada

acontecia.


o público de olhos arregalados

respiração presa

nem em sonhos  imaginava

que eu não era mágica...


eu queria que aparecesse

um beija  flor ou 

uma borboleta azul 


agitei continuamente 

o lencinho no ar

depois soltei. O lencinho caiu

feito uma pedra

nem uma peninha de beija flor

surgiu.


nem uma asinha de borboleta.

fiquei pasma, fantasma paralisada 

diante de incrédulos olhares...

o meu ser flutuava nos ares...


o lenço inerte esparramado no chão 

a mao vazia e o coraçao disparado

quando uma pequena borboleta

apareceu dançando so meu lado


todos sorriram e ouvi as palmas

que foram para a borboleta...


finalmente fiz uma pequena mágica.

viu a mágica?

viu a mágica?



αχτίδα φωτός

 É só um raio de luz,    είναι μόνο μια ακτίνα φωτός,   Einai mono mia aktina fotos

que se debate nas rochas e nas trevas   που παλεύει στα βράχια και στο σκοτάδι  

pou palevei sta vrachia kai sto skotadi

aquecendo  com sua tocha  Ζέστανε με τη φλόγιστρά σου   Zestane me ti flogistra sou

a fria materia morta.  Η κρύα νεκρή ύλη.  I krya nekri yli.


Quiças apenas folhas,  ίσως μόνο φύλλα   isos mono fylla

sem fruto e fertilidade,  χωρίς καρπό και γονιμότητα  choris karpo kai gonimotita

é o raio de luz com bolha  μια ακτίνα φωτός με φούσκα  mia aktina fotos me fouska

na base da humanidade.  στη βάση της ανθρωπότητας.  sti vasi tis anthropotitas.


que alisa, lambe e molha,  που λειαίνει, που γλείφει και βρέχει

com água dos olhos με το νερό των ματιών   me to dakry ton mation

O coração da matéria η καρδιά της ύλης  I kardia tis ylis

que era só luz eterea.  που ήταν μόνο αιθέριο φως  pou itan mono aitherio fos


O raio de luz  que chega  ακτίνα φωτός που φτάνειI aktina fotos pou ftaneiO 

de uma estrela única   από ένα μοναδικό αστέρι   apo ena monadiko asteri.

Traz consigo o tempo    φέρνει μαζί της τον χρόνο   Fernei mazi tis ton chrono

Daquilo que vier   από ό,τι κι αν προέλθει.  apo oti ki an proelthei


O raio de luz abundante   Η ακτίνα του άφθονου φωτός  

Viaja todos  os confins do espaço  ταξιδεύει στα άκρα του διαστήματος    

 taxidevei sta akra tou  diastimatos

Anima com lágrimas e sangue    ψυχή με δάκρυα και αίμα  psychi me dakrya kai aima

 o calor do seu abraço  η ζεστασιά της αγκαλιάς σου   I zestasia tis Agkalias sou







immenso lago

 beso

besarte es como besar el agua:

la boca juega

en el inmenso lago

de emociones y caricias.


y en el océano vacío

besarte es besar la luna mansa

faro de tu cielo

¡que la boca al fin alcanza!


besarte es amanecer

bien a la vida.

domingo, 1 de novembro de 2026

do divino ao bicho

 A gente, no amor 

se joga em cima

se o amor desvia

a gente o caça

por toda parte 

do destino


viver sem amor

assombra 

do selvagem

ao divino

ao que é homem 

ao que é bicho

 tudo se consome

sem o sacrificio


quando se ama 

do quintal

ao universo

o mundo descansa

nos ombros

de qualquer fraco

que se oferece.


os ombros 

sao de aço

as pernas 

sao de ferro

nao existe

embaraço

nem do ceu

nem do inferno


quem ama 

esta exposto 

ao efemero

e ao eterno.


quem ama

esta disposto

a dar seu sangue

sua alma 

sua luz treva

e tudo que 

nela encerra

para viver

a bendita

desdita felicidade

do amor na terra.





pobre hombre

 Yo...

Este pobre

viejo hombre

que nunca fui,

aún no lo soy

y no lo seré santo


tuvo la gracia

(milagro divino)

de encontrar a esta

hermosa joven nina santa

que me sirve de todo

a la hora que quiero

desde todo calentito y húmedo

como yo espero.


No tiene boca para nada,

solo para besar

no se queja...

no hace pucheros ni caprichos,

sólo me ama y basta.


Es caliente y recalentada,

en fin.

y no duerme antes

que yo duerma...


y cuando me despierto

tal como ya está toda bella

en la piscina tomando

los primeros rayos

de sol que calientan

el cuerpo de  ella.


Yo agradezco a Dios

y a mí mismo

por saber apreciar

 todo este momento

en el que ella

 tanto me quiso...

rebelión

 cuántas

veces los versos

 de rebelión

van directo 

a abonar el huerto

todo pasa,

 todo viene, 

todo vuelve.

Milagre

 Dentro de poco

 van a hacer una revelación

 sobre los extraterrestres...

 para distraer la atención... 


pues a Dios y a otros

 habitantes celestes 

nadie cree ya,

 si existen o no...


 quien trabaja sabe 

que la tierra 

en sí es el mayor milagro

robo

 lo que más sacude

 en el  habla,  es el robo

es que el bien robado

 no puede ser devuelto...  

habló... habló.  

se escuchó.

escalada

 Escalada


Después del ascensor

Un edificio

es más difícil de escalar

que la niebla de la cima.


El único verdadero progreso

que vemos en las ciudades

son los edificios de lujo,

plantados por toda parte


los demás son símbolos

de los que quedan al margen...

Scalata

 Scalata


Dopo l'ascensore

Un edificio

è più difficile da scalare

della nebbia del picco.


L'unico vero progresso

che si vede nelle città

sono gli edifici di lusso,

 ovunque piantati 


gli altri sono simboli

di chi è rimasto ai margini...

fragilidad

 Tu alma es tan frágil

 suelta así al viento...

 parece una ilusión 

neón en mi pensamiento.

no se puede

 Hablar mal de un político...

Dios mío

ni decir lo que piensa

no se puede hablar mal de uno

y dejar a otros olvidados,

realmente  ofendidos se sienten.


son políticos, brasileños 

enternecidos

el poder, el encanto

que da mérito a la vida

Los hace grandes

aunque nunca lo hayan sido.


Juro que golpeé tres veces

buscando ese poder

la puerta se tuerce pero no se abre,

de él no sé qué decir...


son hombres, cobradores,

de el arte de vivir.

No vi

no vi....

No vi el sol:
¿se habrá perdido
en las entrañas de las nubes oscuras...
y se ha transformado en pesados rayos de lluvia...?

Miré por la ventana
no vi los pájaros,
¿dónde se esconden...
  en los árboles, no están.

¿Estarán secretamente
dentro de las casas,
con pico y alas cerradas...?



 

Agradecimento

Ninguém fica só neste mundo.
Nossos pensamentos sempre se encontram. 
 Quem nos ama e  quem  nós amamos
sempre estará presente 
no coração da gente.
ontem, hoje e amanhã.

 

a feiura

 Tudo que faço

 com minha feiura 

com minha beleza 

faço com meu corpo,

alma e espírito. 

mas quem me 

proporciona tudo

é a natureza

do espírito de Deus.

sábado, 31 de outubro de 2026

luna enamorada

 Luna enamorada


No me importa

 cuántas otras glorias hay en la vida

Cuántos kilos de oro,

 diamante, o todo el tesoro

me han ofrecido,

 a cambio, del sueño nacido

en estas tierras, el mundo venidero.


 quiso surgir como un sol, 

una luz sin igual

junto a mí, en mi camino, 

como nunca apareció

nació y creció,

 como los pájaros en el patio,

con el encanto de la bandada, 

pajarada, y nido en el muro.


No sé si es tan mío,

 como todo lo que hay por aquí,

Si tengo cerca sus ojos,

 tengo mi destino,

sino lo pierdo de vista,

 es porque, ciertamente, anocheció.


Espero como esperan las estrellas,

 en brillo fumigante

que la noche se duerma profundamente, 

y la luna errante

crezca y aparezca 

enamorada en los sueños de la gente..

pasos juntos

 caminos  

paseamos poco los pasos juntos  


Es tan corto nuestro camino. 

“llegamos.”  


Pero son estos nuestros pasitos 

los que nos dan rumbo  


Apenas salimos 

ya nos acomodamos.  


A dónde vas, tú no me llevas  


A dónde voy, no te llamo  


Nuestro amor es tan ligero,

 tan breve  


hasta parece 

que no nos amamos.  


Pero es un engaño puro  


te adoro, pero finjo 

que no te amo.

chemins

 chemins


nous marchons peu nos pas ensemble


Notre chemin est si court.

 "nous arrivons."


Mais ce sont ces petits pas

 qui nous donnent une direction


À peine sortis, 

nous nous blottissons déjà.


Où tu vas, tu ne m’emmènes pas

Où je vais, je ne t’appelle pas

Notre amour est si léger, si bref

on dirait même 

que nous ne nous aimons pas.


Mais c’est une pure illusion

je t’adore, mais je fais semblant 

de ne pas t’aimer.

A Flor é bela Цветок красивый repostagem

 

A Flor é bela Цветок красивый... tsvetok krasivy 


A flor é bela  Цветок красивый... tsvetok krasivy

Poesia não precisa. поэзии это не нужно. poesia eto ne nuzno. 

De velha e amarela Старого и желтого  starogo you zheltogo 


Ela se veste  Она наряжается   ona naryazhayetsya 

de trapo de pétalas  из тряпок с лепестками  ease tryapok se lepestkamy, 

até que o vento as  leve   ao fim. пока ветер не унесет их до конца  poka veter ne uneset ikh do kontsa.

A flor murcha enfim.  Цветок наконец увядает tsvetok nakonets uvyadayet


A flor murcha Цветок увядает tsvetok uvyadayet 

e se  despinguela, И он разворачивается, you on razvorachivayetsya

,ja longe da primavera, Далеко не весна  daleko ne vesna,

sem perfume e sem nectar  Без отдушек и нектара bez otdusek you nectar

abre a janela...Открывает окно...otkryvaet okno...

ressurge  da cinza, ainda mais linda  Поднимается из пепла еще красивее podnimayetsya ease pepla eszcze krasiveye

se pança de frutos, como se deus houvesse nela.  Вешал на фрукты vesal na frukty

Como se Deus houvesse nela как будто Бог был в ней.cack budto bogue byl vieu ney.

que mata a fome,  который утоляет голод, kotoryi utolyayet golod,

sustenta o sonho  поддерживает мечту podderzywayet mechtu

de tudo que vive na terra. всего живого на земле. vsego zivogo na zemle.


A flor é bela  não precisa poesia. Цветок прекрасен, ему не нужна поэзия.tsvetok prekrasen, emu ne nuzna poesia.

A poesia da vida  precisa dela.Поэзия жизни нуждается в цветке poesia zhizni nuzhdaetsya vieu tsvetke

las fronteras

 las fronteras, todas a perder de cuentas, todas las fronteras me afrontan. es un río que corre y ríe con carcajadas suntuosas de las temero...