Curitiba uma cidade moderna:
com seus gitantes retângulos verticais
com ceramica internas
e cristais de mármore nas fachadas sociais.
Resplandece nas matinais ensolaradas.
Suas largas janelas abertas ao sol
combinam com a brusca resbuscada neblina
e seu arsenal de guarda chuvas negros
e fantásticas coloridas sombrinhas.
Seu passo largo vai veloz do verão ao outono,
embruscadas nuvens bordam o céu de preto e branco,
como se fosse uma pintura de milhões de anos...
se cobre e se recobre de um cinzento manto.
O vento e a chuva na rua das flores
embalam as pequeninas pétalas de cores...
é uma natureza de rara especie
a Curitiba de seus muitos amores.
E as águas levam o tempo para o inverno,
o grande mestre da renovação leva as folhas soltas
e lhes desfia o peciolo morto...
vem outra era, a Curitiba resplandecente
de sua eterna primavera.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
O estranho
Aquele que me é estranho Me são estranhas suas lágrimas. Até posso vê-lo como uma rosa que se orvalha. Não entendo sua dor nem do coração n...
-
A minhoca não arreda o pé da terra bailarina clássica, de música inaudível entranhada na sua alma de puro barro. Dança, salta, não tira o...
-
De sterren, in de stilte dag, de sterren zingen. De maan giet licht en betovert. Het licht dat van ons houdt. In de stilte van de tijd, ...
Nenhum comentário:
Postar um comentário