vigiava matagais, tramas e corujas.
das vacas das onças as ideias sujas.
do lado mau.
A lua urbana de tafetá branco seu pano brilhante,
cai lentamente sobre
os edificios becos e favelas
rios sujos e barrancos...
cai e se mistura com a masturbação do trânsito.
Da aflição do tempo que não dá tempo para as contas.
Se fosse a primeira vez dos meus pés nas calçadas
faróis vãos vão e vem velozes, postes, sirenes... sombras noturnas dos pinheirais e
o pássaro coruja que não se vê mais...
Esta paisagem sul real
espetáculo sobrenatural
de uma simples lua cheia no céu... à minha esquerda
prossegue sua ronda...
a lua sonda a onda humana.
quarta-feira, 21 de agosto de 2013
Assinar:
Postar comentários (Atom)
O estranho
Aquele que me é estranho Me são estranhas suas lágrimas. Até posso vê-lo como uma rosa que se orvalha. Não entendo sua dor nem do coração n...
-
A minhoca não arreda o pé da terra bailarina clássica, de música inaudível entranhada na sua alma de puro barro. Dança, salta, não tira o...
-
De sterren, in de stilte dag, de sterren zingen. De maan giet licht en betovert. Het licht dat van ons houdt. In de stilte van de tijd, ...
Nenhum comentário:
Postar um comentário