tinha uma intenção ontem...
herdada da beleza de um povo a beira rio
que cultivava nuvens no horizonte,
quando via seu rio vazio...
Era minha intenção, desde a infância
conhecer o campo da pedra bruta,
que vela o rei, os escravos, à vela
de uma sabedoria, hoje ainda santa.
tive muitas intenções eu confesso,
algumas até hoje guardo na alma
como aquela de prender a lua na gaiola da varanda
e à noite manter acesa, a luz da sala.
e quando vi a morte na varredura,
no pesado fardo de renovar a criatura,
pensei ser leve, breve, também na sepultura,
intencionei me revirar inverso o coração em verso.
e me transformar em natureza pura...
se não der continuo a ser o enviesado ser que me vier.
domingo, 24 de agosto de 2014
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Τα αστέρια
Τα αστέρια Στη σιωπή της μέρας Τα αστέρια τραγουδούν Το Φεγγάρι χύνεται Το Φως που μαγεύει Το φως που μας αγαπά. Στη σιωπή του χρόνου οι ψυχ...
-
A minhoca não arreda o pé da terra bailarina clássica, de música inaudível entranhada na sua alma de puro barro. Dança, salta, não tira o...
-
Meus gurus são santos, envolto em seus mantos do chão se elevam e meditam sobre os montes. Meus gurus são santos, santificados seus nomes...
Nenhum comentário:
Postar um comentário