Mas um dia
depois que eu morrer, bem mortinha,
vou dizer bem la de longe:
Morri... que sorte a minha!
Também pode ser o contrario,
a vida começar no fim do rosário,
eu dizer no espanto:
Escapei, que otário!!!!
agora que vivo não dou conta das taxas,
são centenas de arquivos
onde a verdade não se acha!!!!
passo a vida no contra passo,
quando voar, nadar me caberia...
vivo a rodopiar por debaixo,
da velha tapetrapaçaria.
quinta-feira, 18 de setembro de 2014
Assinar:
Postar comentários (Atom)
O estranho
Aquele que me é estranho Me são estranhas suas lágrimas. Até posso vê-lo como uma rosa que se orvalha. Não entendo sua dor nem do coração n...
-
A minhoca não arreda o pé da terra bailarina clássica, de música inaudível entranhada na sua alma de puro barro. Dança, salta, não tira o...
-
De sterren, in de stilte dag, de sterren zingen. De maan giet licht en betovert. Het licht dat van ons houdt. In de stilte van de tijd, ...
Nenhum comentário:
Postar um comentário