verso na linha
peixe na rede
sangue na veia
água na sede...
no pé que anda a coisa
a humanidade não tem paragem
a crítica, o chororô
é só uma passagem.
Já comprada
o destino sabe lá Deus,
depende do humor
da carruagem
pelas curvas da estrada.
Me distraio entusiasmada,
tantas belas paisagens
vou deixando para trás..
deixando bem, não o digo
vou incorporando-a na memória
porque é o maior tesouro
que já encontrei na história.
segunda-feira, 22 de setembro de 2014
Assinar:
Postar comentários (Atom)
O estranho
Aquele que me é estranho Me são estranhas suas lágrimas. Até posso vê-lo como uma rosa que se orvalha. Não entendo sua dor nem do coração n...
-
A minhoca não arreda o pé da terra bailarina clássica, de música inaudível entranhada na sua alma de puro barro. Dança, salta, não tira o...
-
De sterren, in de stilte dag, de sterren zingen. De maan giet licht en betovert. Het licht dat van ons houdt. In de stilte van de tijd, ...
Nenhum comentário:
Postar um comentário