Brasilia velha, acelerada, turbinada
soltando fumaça, batendo lata,
arranca da plateia aplausos e lágrimas.
Que racha! contra o tempo, contra a lei
contra todos, contra tudo.
Mais parece uma tourada!
A cada segundo uma virada
uma nova arrancada
e surge depois da curva toda desvairada.
E tudo, tudo mesmo por causa de uma dona
que cismou ser a presidenta do Brasil
até o fim do seu mandato...
O povo sempre alheio
diz, cara, aqui em casa a coisa tá feia!
e a mué que manda ou a gente apeia!
segunda-feira, 9 de maio de 2016
Assinar:
Postar comentários (Atom)
O estranho
Aquele que me é estranho Me são estranhas suas lágrimas. Até posso vê-lo como uma rosa que se orvalha. Não entendo sua dor nem do coração n...
-
A minhoca não arreda o pé da terra bailarina clássica, de música inaudível entranhada na sua alma de puro barro. Dança, salta, não tira o...
-
De sterren, in de stilte dag, de sterren zingen. De maan giet licht en betovert. Het licht dat van ons houdt. In de stilte van de tijd, ...
Nenhum comentário:
Postar um comentário