Pois na cidade inteira tem flores,
rua das flores, bosque de flores, jardins de flores,
flores perdidas da floresta mãe,
são filhas do asfalto,
crescem bonitas, bem para o alto,
quanto as raizes, seguem seus s abismos,
sem questionar os cismos,
e dão flores, frutos e galhos....
Nunca reclamam as flores,
da falta da lua, ou das estrelas,
pois tem tanto concreto com chamas falsas acesas...
que não reparam na ausência da alteza,
que escondida pelos ares,
passa do ceú aos olhares,
sem reparar suas tristezas.
As flores que antes eram rosas,
depois brancas e lilas,lilás e verdes
agora são amarelas como ouro,
brotado dos secos galhos
desigonçados Ipês...
Curitiba branca nos troncos em neve,
Curitiba rosa, de galhos ressecados,
Curitiba Amarela... dos ipes renascidos.
nas retinas de todas as suas janelas.
quinta-feira, 18 de agosto de 2011
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Non c'è sogno...
Non c'è sogno che resista al tempo Improvvisamente la chiarezza del mattino, la sottigliezza della pioggia, l'intrusione della temp...
-
A minhoca não arreda o pé da terra bailarina clássica, de música inaudível entranhada na sua alma de puro barro. Dança, salta, não tira o...
-
De sterren, in de stilte dag, de sterren zingen. De maan giet licht en betovert. Het licht dat van ons houdt. In de stilte van de tijd, ...
Nenhum comentário:
Postar um comentário