comprei um brinco de lata
símbolo do tempo que me espreita...
uma folha marrom ressequida,
com umas sementinhas de madeira
Duas peninhas de beija flor
escondidas nas orelhas.
Pendurei-o na pele antiga
uma pequena parte bem visivel do meu corpo
sai pela rua exibindo o brinco novo
a folha e as peninhas do beija flor.
logo percebi um movimento
as sementinhas batendo contra a lata,
faziam sino sino contra o vento.
Era o vento
se enganhou redondamente,
a folha era de lata e as penas de beija flor
eram sino sino do meu tempo.
O vento me assedia
quer a folha de lata pensa que é outono...
mas o sino sino anuncia
este brinco de lata tem dono.
sexta-feira, 23 de dezembro de 2011
Assinar:
Postar comentários (Atom)
O estranho
Aquele que me é estranho Me são estranhas suas lágrimas. Até posso vê-lo como uma rosa que se orvalha. Não entendo sua dor nem do coração n...
-
A minhoca não arreda o pé da terra bailarina clássica, de música inaudível entranhada na sua alma de puro barro. Dança, salta, não tira o...
-
De sterren, in de stilte dag, de sterren zingen. De maan giet licht en betovert. Het licht dat van ons houdt. In de stilte van de tijd, ...
Nenhum comentário:
Postar um comentário