terça-feira, 5 de maio de 2026

Τα αστέρια

Τα αστέρια

Στη σιωπή της μέρας

Τα αστέρια τραγουδούν

Το Φεγγάρι χύνεται

Το Φως που μαγεύει

Το φως που μας αγαπά.


Στη σιωπή του χρόνου

οι ψυχές συναντιούνται

Σε σκέψεις

Αυτές πλέκονται μεταξύ τους


Η γυναίκα που ονειρεύεται

Η μέρα ξημερώνει

Αυτή ξυπνά

Το όνειρο ξεχνιέται.


Στη διακριτικότητα του χρόνου

Η αγάπη κοιμάται

Αλλά το φεγγάρι χύνει

Φως στο παράθυρο


Η αγάπη σου ποτέ

δε θα φτάσει στα χέρια μου

χωρίς πρώτα να ξεχειλίσει

από την καρδιά της.


Δεν με νοιάζει ο χρόνος

Καλλιεργώ με απόλυτη υπομονή

αυτό που επιθυμώ και σκέφτομαι

και περιμένω γιατί ξέρω ότι δεν υπάρχει

τίποτα πιο τέλειο μετά το χειμώνα

παρά η άνοιξη.. 


Observação. Falta correção.



Nenhum comentário:

Postar um comentário

O estranho

 Aquele que me é estranho Me são estranhas suas lágrimas. Até posso vê-lo como uma rosa que se orvalha. Não entendo sua dor nem do coração n...