Imagine a cara de absoluta surpresa:
Que carão!
Que carada!
Um verbo rolou na língua
a língua enrolou na boca
engoliu o palavrão.
"!Fizemos nossa investigação
Já descobrimos tudo, entendeu...."
Não me digam! Digam então...
descobriram, quem sou eu!!!!!
Filosofia em pratos limpos.
sexta-feira, 28 de março de 2014
Assinar:
Postar comentários (Atom)
O estranho
Aquele que me é estranho Me são estranhas suas lágrimas. Até posso vê-lo como uma rosa que se orvalha. Não entendo sua dor nem do coração n...
-
A minhoca não arreda o pé da terra bailarina clássica, de música inaudível entranhada na sua alma de puro barro. Dança, salta, não tira o...
-
De sterren, in de stilte dag, de sterren zingen. De maan giet licht en betovert. Het licht dat van ons houdt. In de stilte van de tijd, ...
Nenhum comentário:
Postar um comentário